Бабите и дедовците многу ги сакаат своите внуци и често ги посветуваат своите подоцнежни години за да ги опсипуваат со љубов. Сега, кога се приближува Денот на бабите и дедовците, вреди да се потсетиме зошто тие имаат толку посебно место во животот на семејството.
Секој што имал баба и дедо знае дека тие често стануваат едни од најомилените личности во животот на внуците. Причината е едноставна: ги опсипуваат со безусловна љубов. Му благодариме на Бога што постојат, што ги радуваат своите внуци и што им го посветуваат своето време, внимание и нежност.
Сепак, за оние што немале можност да бидат баби и дедовци, или за оние што не ги запознале своите баба и дедо, можеби е потешко да разберат зошто луѓето што имаат внуци толку силно ги сакаат. Еве неколку можни причини.
Зрелост и искуство
Поради својата зрелост, бабите и дедовците подобро го разбираат однесувањето на децата. Тие веќе го поминале искуството на воспитување свои деца, па затоа знаат како да им пристапат на внуците со повеќе нежност, трпение и разбирање, а со помалку строгост.
Поголема слобода во односот со внуците
Воспитувањето на внуците повеќе не е нивна директна одговорност. Затоа бабите и дедовците често имаат поголема слобода да им прогледаат низ прсти за некои мали желби, кои родителите треба да ги исправуваат и насочуваат. Сепак, нивните поуки и животно искуство остануваат непроценливи.
Во внуците ги препознаваат своите деца
Бабите и дедовците често во внуците ги гледаат своите деца кога биле мали. Тоа во нив буди нежна носталгија и благодарност. Сега имаат можност повторно да уживаат во детската радост, но без истите грижи и притисоци што ги имале кога самите биле одговорни за издржување, воспитување и секојдневна грижа.
Имаат повеќе време за заедништво
Во подоцнежните години, многу баби и дедовци имаат повеќе време и внатрешен мир. Тие веќе ја поминале фазата на постојано брзање и многубројни обврски што бараат golemo внимание. Затоа можат да им посветат на внуците нешто многу вредно: присуство.
Божјата љубов нема граници
Книгата Изреки вели: „Внуците се круна на старците, а славата на децата се нивните родители.“ (Изреки 17,6)
Нашиот Господ Бог нè љуби толку многу што никогаш не престанува да ни го испраќа она што ни е потребно за живот. Оваа особина на љубовта често ја препознаваме и кај бабите и дедовците, кои се внимателни кон потребите на своите деца и внуци.
Како Бог ни ја покажува Својата љубов? Во секое изгрејсонце, во семејството, во храната, во работата што нè одржува, во Неговата божествена промисла што се грижи за нашите потреби.
Затоа, кога бабите и дедовците го споделуваат она што го имаат со своето семејство, можеме да препознаеме дека Бог преку нив нè потсетува: не сме заборавени, ништо суштинско нема да ни недостига и Неговата љубов често доаѓа до нас преку луѓето што најнежно нè сакаат.
Алетеја/к.мк
