Во „Света Марија на Ангелите“, првата станица од неговата пасторална посета на Асизи, папата Лав XIV одговори на прашања од млади луѓе. Тој објасни дека евангелскиот радикализам е „спротивност на фундаментализмот: не нè прави слепи и насилни, туку чувствителни и внимателни“, како и отворени за сите.
Како денес да се живее духовното наследство на свети Фрањо Асишки? Како да се прифати духот на служење и гостопримство во свет што сè повеќе е обликуван од угнетување и конзумеризам? И како да продолжиме да ѝ веруваме на Црквата кога и таа е обележана со кризи и противречности?
Ова беа дел од прашањата што денес му ги поставија на Папата тројца млади луѓе. Нивните прашања ги изразија загриженостите не само на нивната генерација, туку и на многу други луѓе.
Папата Лав XIV ја започна својата пасторална посета на умбрискиот град Асизи со средба со млади во „Света Марија на Ангелите“. Одговарајќи внимателно на секое прашање, тој повтори неколку важни принципи: религијата никогаш не смее да се злоупотребува за политички цели, а вистинското водство треба да биде ослободувачко, одговорно и отворено за сите.
Одење против струјата: лекување на спомените и поттикнување помирување
Каролина од Загреб беше првата што му постави прашање. Таа праша како денес луѓето можат да останат автентични Христови ученици и да споделуваат жива вера што не останува затворена само во црковните ѕидови.
Во одговорот, Папата се осврна на темата за војната, потсетувајќи дека Каролина доаѓа од „регион на Европа што доживеал војна пред само триесет години, како и опасно испреплетување на религиската припадност и национализмот“.
Долгогодишната посветеност на фрањевците на дијалогот во тој регион, истакна тој, им помогна на католиците, православните христијани и муслиманите да живеат заедно во мир. Според папата Лав XIV, тоа е патот што треба да продолжи да се следи.
„Денес, верноста кон оваа традиција на блискост значи да се оди против струјата, да се работи на лекување на спомените и да се поттикнува помирување. Христијаните сè повеќе ќе бидат повикани да станат миротворци во општества што се во искушение да ја користат религијата во судири меѓу различни идентитети“, рече Папата.
Дезинформациите и предрасудите создаваат страв, Христос го отвора срцето
Да се живее како духовни синови и ќерки на свети Фрањо Асишки, нагласи Папата, значи да се разбере вистинското значење на евангелскиот радикализам.
Тој радикализам, рече папата Лав XIV, „е спротивност на фундаментализмот: не нè прави слепи и насилни, туку чувствителни и внимателни, секогаш следејќи го Исус, а затоа и понизни и гостопримливи кон сите. Не е лесно, но носи голема радост“.
Следењето на овој пат, посочи Папата, понекогаш значи да се носат непријатни или немодерни одлуки, како и да се спротивставиме на секој обид за манипулација.
„Затоа сведочењето за Христос останува и привлечно и тешко, бидејќи ги отвора нашите умови и срца надвор од вештачките граници, односно надвор од стравовите создадени од дезинформациите и ѕидовите на предрасудите“, рече тој.
Технологијата нè тера да заборавиме како да бидеме заедно
Потоа папата Лав XIV се осврна на увидот на свети Фрањо дека сиромаштијата може да ги зближи луѓето, дури и кога изгледаат оддалечени едни од други.
Тој потсети што значи да се биде Црква: дом отворен за сите, заедница што слуша и ја доживува радоста на братството. Тоа е и место каде што луѓето повторно ја откриваат физичката реалност на заедничкиот живот, надвор од виртуелниот свет, како и вредноста на тишината, која е „спротивност на војната, со нејзиното насилство, викање и суровост“.
„Драги млади, колку е убаво да бидеме заедно и да ‘зборуваме за Бога’, а во Неговата светлина и за самиот живот, во сета негова убавина, тајна и сериозност!“
„Бидете сведоци на ваквиот начин на живот каде и да одите, особено во време кога технологијата нè тера да заборавиме како да бидеме заедно дека сме луѓе од крв и месо“, рече Папата.
Да се преземе обврска за цел живот е револуционерен чин
Џовани од Болоња го праша Папата како е можно од срце да му се каже „да“ на Бога во свет што често тешко гледа подалеку од непосредната иднина или кон вечноста.
Тој праша и што му помогнало на Роберт Превост на неговиот сопствен пат на повикот.
„Да се донесе конечен избор можеби е најреволуционерниот чин“, одговори Папата.
Проблемот денес, рече тој, се наоѓа во „понекогаш збунетото разбирање на слободата“, кое може да ја поттикне илузијата „дека проблемите можат да се решат со бегство, со предавство на другите или со правење само неколку чекори по патишта што постојано се менуваат, без никогаш да се оди далеку“.
Папата предупреди дека постојаното барање нови искуства, врски и поседи често покажува внатрешна празнина. Тоа дури може да ги наведе луѓето да се однесуваат кон другите како кон предмети. Вистинската љубов, рече тој, е нешто сосема друго.
„Одлуката засекогаш не нè затвора во кафез, туку нè отвора за поголема динамика. Љубовта е егзодус, пат што треба да се открие, патување што Бог го презема со нас. Ова е вистинското значење на секој повик“, рече папата Лав XIV.
Да се каже „да“ за да се стане Папа
Поттикнат од прашањето на Џовани, папата Лав XIV сподели дел од својот личен духовен пат.
Тој објасни дека одлуките треба да се обновуваат секој ден и дека повикот е „пат на искупување и исцелување“. Потребна е секојдневна посветеност и постојана будност пред начинот на кој гревот може да го замагли човековото расудување.
„Од моето искуство можам да кажам дека Господ никогаш не ме оставил сам. Тој секогаш ме придружувал, дарувајќи ми и луѓе со кои можам да одам. Во мојот повик да бидам свештеник, член на августинската заедница и мисионер, пронајдов светлина што ме води до денес, сè додека не требаше да кажам ‘да’ на еден многу посебен повик: повикот да бидам Папа“, рече тој.
„Од моето искуство можам да кажам дека Господ никогаш не ме оставил сам.“
Невидливите ѕидови што ги делат нашите градови
Луиџи, 22-годишник од Сицилија, праша за послушноста кон наследникот на Петар, особено кога тоа изгледа тешко или кога се појавуваат скандали во Црквата. Како, праша тој, луѓето можат да останат во рамките на „оваа исцелителна Љубов“?
Папата Лав XIV нагласи дека единството е длабоко во срцето на Исус. Папата, кој го избра единството како тема на своето епископско мото, го опиша како нешто „револуционерно“. И покрај неуспесите и раните на Црквата, рече тој, таквото единство останува можно и видливо.
„Околу Исус, мажи и жени што инаку никогаш не би се сретнале или не би поминувале време заедно, стануваат браќа и сестри. Кога ова чудо на Црквата продолжува да се случува, благодарение на Бога, тоа и денес останува восхитувачко во нашите градови, кои се исполнети со невидливи ѕидови што ги одделуваат луѓето едни од други. Колку форми на дискриминација и нееднаквост би можеле веднаш да завршат ако се препознаеме едни со други како браќа и сестри!“, рече Папата.
Силата на Исус не понижува, туку воздигнува
Одговорот на Папата ја преврте логиката на светот, одразувајќи ги зборовите на Magnificat.
Вистинската моќ, објасни тој, не се мери според способноста човек да се стави себеси во центарот, туку според подготвеноста да им служи на другите со понизност.
„Не грабање, туку примање; не задржување, туку враќање: тоа е Божјиот живот, кој ја лекува Црквата и ја прави слободен народ, место каде што луѓето можат да дишат и да најдат спасение“, рече Папата.
Желбата на Исус за Црквата е јасна, заклучи папата Лав XIV: таа треба да стане Негово Тело и да го открива Неговиот живот.
Тоа значи да се следи Неговиот пример и да се покажува поинаков вид сила, сила што не понижува, туку ги воздигнува другите.
Ватикан њуз/к.мк
