Државниот секретар ја предводеше светата Литургија во базиликата „Свети Павле надвор од ѕидините“ по повод 100-годишнината од Воениот ординаријат, основан во 1926 година за духовна грижа за војниците.
Кардиналот државен секретар Пјетро Паролин ја предводеше светата Литургија во базиликата „Свети Павле надвор од ѕидините“ во Рим, на 3 март 2026 година, во рамки на чествувањата по повод стогодишнината од Воениот ординаријат за Италија.
Основан во 1926 година, Ординаријатот е создаден за да обезбеди духовна и верска придружба на припадниците на италијанските вооружени сили и нивните семејства. На Литургијата присуствуваа припадници на Карабињерите, Италијанската армија, Финансиската стража, воздухопловството и морнарицата.
Во проповедта, кардинал Паролин упати апел за мир: „Во овој миг, кој сите го познаваме, Го молиме Господ да го замолкне оружјето и да го помири човештвото.“
Логиката на службата и на Крстот
Државниот секретар се осврна на евангелскиот настан во кој Исус го разобличува однесувањето на фарисеите во Евангелието според Матеј. Тоа, објасни кардиналот, треба да биде вдахновение за службата на воените капелани.
„Строгиот збор на Евангелието“, додаде кардинал Паролин, „не останува осуда за ‘другите’, туку станува мерило на однесување за секого од нас. Тој нè повикува на смирена доследност, на авторитет изразен преку служење, на присутност што не угнетува и не бара внимание, туку придружува и води.“
Кардиналот истакна дека Крстот мора да биде „парадигма на секој христијански авторитет“. Во таа логика, продолжи тој, може да се разбере и мисијата на Ординаријатот во денешниот меѓународен контекст, обележан со конфликти и геополитички тензии, кои го прават етичкото расудување покомплексно.
Тој нагласи дека Црквата „никогаш не престанува да промовира култура на мир“, сфатена „како трпелива изградба на услови за правда, дијалог и заштита на правата“.
Тивка доследност во слушањето
Враќајќи се на евангелскиот пасус, кардинал Паролин посочи дека првото „пукање“ во ставот на фарисеите е недоследноста. Затоа, мисијата на воените капелани се состои во негување „доследност: способност да се слуша без осуда, да се поддржува без наметнување, да се зборува за Бог без морализирање“.
Второто „пукање“ се однесува на сфаќањето на законот. Фарисеите, како што Исус вели, „врзуваат тешки товари и ги ставаат на плеќите на луѓето“.
„Во воен контекст, веќе обележан со дисциплина и тешки одговорности“, рече кардиналот, „присуството на Црквата не може да додава товар врз товар. Капеланот е повикан да биде можност за здив, место за расудување, сопатник што ја просветлува совеста, за послушноста да не стане неодговорност, а дисциплината да не се претвори во морален автоматизам.“
Најсветото пространство во човекот
„Совеста“, како што учи Вториот ватикански собор во пасторалната конституција Gaudium et Spes, што ја цитираше Државниот секретар, „е најтајното јадро и светилиште на човекот, каде што тој е сам со Бог“. Затоа задачата на Црквата е „да го чува и да го просветлува ова неповредливо пространство на човечката личност“.
Од тоа произлегува и мисијата на капеланите кои живеат и служат меѓу воениот персонал. Тие треба „да воспитуваат на одговорност и внатрешна слобода“. Среде „тешкотијата на отсутноста“, „стравот од опасност“ и „раната на жртвата“ што ги придружуваат задачите на војниците, „дискретната и верна присутност на капеланот“, истакна кардинал Паролин, „станува конкретен знак на мајчинството на Црквата“.
Почитување на достоинството на секого
Третото „пукање“ во јавниот живот на фарисеите, рече кардиналот, е нивната видливост. Сè што прават, предупредува Исус, го прават „за да ги видат луѓето“. Тоа, додаде Паролин, може да биде искушение и за воените капелани: „желбата за видливост, грижата за имиџ, потребата да се биде виден“.
Потоа се осврна на Христовото учење кое треба да го води и Ординаријатот: „Кој е најголем меѓу вас, нека ви биде слуга.“ Ординаријатот, рече тој, ќе остане верен на својот повик „не толку со зајакнување на структурите или со барање видливост, туку со поттикнување зрело расудување, способно да ги соедини силата и одговорноста, лојалноста кон државата и почитувањето на неповредливото достоинство на секој човек“.
Во контекст на војна, додаде кардинал Паролин, особено е важно да се зачува и „да се негува“ „воената совест“, бидејќи тоа е „одлучувачкото место каде што се решава прашањето за почитувањето на човечкото достоинство, дури и во срцето на конфликтот“.
Победа над насилството
На крајот од проповедта, Државниот секретар повторно се помоли за мир: „Нека Господ, Кој на Пасха го победи секое насилство и го помири светот со Себеси, го направи вашето служење веродостоен знак на правда и мир.“
Неколку зборови упати и надбискупот Џан Франко Саба, Воен ординариј за Италија од април 2025 година. Во поздравот до кардинал Паролин, тој се осврна на војниците вклучени во меѓународни мисии: „Додека ги гледаме конфликтите во светот, нашиот глас станува молитва за ранетите, за воениот персонал што служи во странство, за нивните семејства и за водачите на народите.“
Ватикан њуз/к.мк
