Бискупот Ерик Варден го одржа своето седмо размислување на Духовните вежби во Ватикан за папата Лав XIV, кардиналите што престојуваат во Рим и раководителите на Дикастериите, посветено на темата „Слава“. Следува резиме од неговото размислување.
Кога Исус објаснил што значи да се остане со Него и да се влезе во Царството кон кое укажувал, „многумина од Неговите ученици го напуштиле и повеќе не оделе со Него“. Тие не сакале да ги прифатат Неговите зборови за светотаинската реалност, за нераскинливоста на бракот и за потребата од Крстот. Кога Христос бил распнат на Голгота, заедницата што одела со Него само шест дена претходно веќе не постоела. Останале само двајца: Неговата Мајка и Иван, возљубениот ученик.
Иван дава строг опис на Исусовата кеноза. Таа се одвива на две нивоа: на божествената, сочувствителна љубов, притисната на Крстот како со винска преса, и на предавството и човечката верност. И сепак, Иван инсиситриа дека токму оваа сцена на напуштеност ја открива Христовата слава.
„Прославувањето“, вели Бернард, „се случува пред Божјото лице“, кога, откако ќе го завршиме земното патување, конечно ќе го видиме она на што во овој живот цврсто се надевавме, потпирајќи се на името Исусово: Spes in nomine, res in facie est. Оваа кратка формула најсоодветно се пренесува вака: „Нашата надеж е во Господовото име, а реалноста на која се надеваме ќе се открие лице в лице.“
Сепак, „скриената слава“ може да се насети и сега. Августин истакнува дека го носиме ликот на славата во „нејасна форма“. Кога ќе го поминеме овој живот, таа форма ќе се открие јасно и „светлосно“ и ќе стане способна да стои пред Бога. Сите деформитети предизвикани од злоупотребената слобода тогаш ќе бидат преобразени, така што формата ќе се појави во својата наменета убавина, како forma formosa.
Августин, истовремено длабоко човечен и остро прониклив, нагласува дека славата на Божјиот образ никогаш не може целосно да се изгуби, таа е врежана во нашето битие. Но може да биде затрупана под насобрани слоеви на темнина, кои треба да се отстранат.
Црквата ги потсетува жените и мажите на славата што тајно живее во нив. Таа ни покажува дека сегашната просечност и очајот не мора да бидат последниот збор, ниту очајувањето поради нашите повторливи неуспеси. Божјиот план за нас е неизмерно прекрасен, а Бог, преку Христовото Таинствено Тело, ни дава благодат и сила, ако само побараме.
Црквата го пројавува сјајот на „скриената слава“ преку своите светци. Тие се живи докази дека и болеста и понижувањето можат да станат средства што Промислата ги користи за остварување на славна цел, давајќи сила на слабите и правејќи ги сјајни.
Црквата ја пренесува „скриената слава“ и преку Светите Тајни. Секој католик знае каква светлина може да блесне во исповедалницата, во помазанието, на ракополагањето или на венчавката. Највеличествена, а во некои погледи и најприкриена, е славата на Светата Евхаристија. Кој свештеник, по принесувањето на светата Литургија, не го почувствувал она што еден голем музичар еднаш го рекол за инструментот во неговата прекрасна комуникација на убавината, исцелувањето и вистината: „смртта навистина не би била трагедија: [зашто] најдоброто од она што е во центарот на човечкиот живот е видено и доживеано“, неговото срце гори од славно восхитување?
Ватикан њуз/к.мк
