„Мојата душа Го велича Господа.“ (Лк 1,46)
Во првото поглавје од своето Евангелие, Лука ни ја пренесува единствената страница од Новиот Завет во која главните личности се две жени – Марија и Елисавета.
Елисавета живеела во едно село близу Ерусалим, оддалечено околу 150 километри од Назарет. Откако ангелот ѝ навестил дека ќе стане Исусова мајка (Лк 1,26–38), Марија тргнала на долго патување. Не ни се познати сите подробности од тој пат; знаеме само дека брзо се упатила кон планинскиот крај. Но, зошто заминала толку далеку?
Марија сакала да ја сподели својата радост со онаа која, како и таа, примила благодат од Бога да очекува дете. Посакала да биде покрај неа и да ѝ помага во последните месеци од бременоста. Тоа е приказна за две жени, за две човечки невозможно очекувани мајчинства. Кој подобро од Елисавета можел да разбере што доживеала Марија? Од нивната средба се родил хвалоспевот „Велича“ (Magnificat).
„Мојата душа Го велича Господа.“
„Нејзините зборови се израз на голема љубов и длабока радост, што објаснува зошто нејзината душа и целиот нејзин живот се воздигнуваат во духот. Марија не вели: ‘Јас Го величам Бога’, туку ‘мојата душа’; како да сака да каже дека целиот нејзин живот и сите нејзини чувства се носени од Божјата љубов […]“[1], пишува Мартин Лутер во својот коментар за хвалоспевот „Велича“.
Глаголот „велича“, да направи некого голем, открива чувство на радост што произлегува од сознанието дека Бог е многу поголем отколку што можеме да замислиме. Таа радост одекнува во длабока понизност, благодарност и признание.
Како што истакнува Ермес Ронки, „Велича е Евангелието на Марија, нејзината Радосна вест што допира до сите поколенија.“ Девојката од Назарет десетпати повторува: „Тој ми направи…“ [2]. Тоа е како нов Декалог, нови десет заповеди што од темел ја менуваат логиката на светот.
Сосема природно се поставува прашањето: дали во нашиот секојдневен живот и во нашата молитва сме го зачувале чувството на восхит и воодушевување пред сè што Бог направил и што продолжува да го прави? Без отвореност кон новото и кон Неговите изненадувања, без способност за восхит, верата станува уморна молитва што постепено згаснува и се претвора во обична општествена навика. [3]
„Мојата душа Го велича Господа.“
Хвалоспевот на Марија не е само интимна молитва на пофалба, туку и пророчко славење, исполнет со постојани повикувања на библиските текстови. [4] Таа молитва го покажува правецот на историјата кон Божјото срце. Да Го величаме Бога значи да застанеме на страната на малите и понизните, верувајќи дека светот може и мора да се промени.
Зборовите на овој хвалоспев нè повикуваат да го препознаеме Божјото спасително дејствување во нашата лична и заедничка историја – од сопственото искуство до универзалното, од сегашниот миг до новото небо и новата земја што ја отвора општествената преобразба на Евангелието.
„Мојата душа Го велича Господа.“
Овие зборови нè повикуваат и нас да го направиме својот живот живо славење на Бога, секој ден да ги препознаваме „големите дела“ што Тој ги прави, да го соединиме својот глас со гласот на Марија и да сведочиме дека Бог е верен, дека Неговата милост се протега од поколение на поколение и дека Неговото царство на правдата и љубовта веќе се остварува меѓу нас.
Кјара Лубик ја препозна оваа револуционерна димензија на Маријиниот хвалоспев кога им напиша на младите:
„Читајте го Велича и во него ќе ја најдете првата и најсилната страница на христијанското социјално учење. Кој и кога ќе го оствари целосно?“ [5]
Ова прашање останува отворено и нè поттикнува на преиспитување. Божјото делување не треба да остане затворено само во длабочината на нашето срце, туку треба да стане видливо во нашите односи, во заедничкиот живот и во поколенијата што доаѓаат.
Подготвиле: Патриција Мацола и тимот „Слово на животот“
[1] Martin Luthero, Commento al Magnificat, 1520, https://www.associazionealec.it/wp- content/uploads/2017/09/1.3-Lutero-testo-commentomagnificat.pdf.
[2] Ermes Ronchi, Magnificat, una finestra aperta sul futuro, Avvenire, 12. kolovoza 2021.
[3] Спореди. Papa Franjo, Angelus, Trg svetog Petra, Rim, 4. srpnja 2021.
[4] Спореди. Gérard Rossé, Il Vangelo di Luca, Città Nuova, 1992, стр.69.
[5] Detti Gen, Città Nuova, Roma 1969, p.57 (4a ed. 1974).
