Во недела, 24 мај 2026 година, на празникот Педесетница, со кој завршува велигденското време, папата Лав XIV служеше света Литургија во базиликата „Свети Петар“ во присуство на пет илјади верници. Во својата проповед тој истакна три аспекти за силата на Светиот Дух, поттикнувајќи ги верниците да се молат Духот да ги ослободи од конфликтите, да ги излекува од злото на гревот и да го ослободи човештвото од бедата, човештво искупено не со непроценливо богатство, туку со неисцрпен дар.
Светиот Отец Лав XIV, предводејќи ја светата Литургија на Педесетница во базиликата „Свети Петар“, во својата проповед нагласи дека велигденското време денес го достигнува своето исполнување. Господ го открива Своето прославено тело, особено Своите рани и трагите од распнувањето. Тие знаци на страдањето, говорат повеќе од било кој друг говор, се преобразени: Оној што беше мртов, живее засекогаш.
Во истата сала во која го воспостави новиот и вечен Завет, Исус го излева Духот. Местото на вечерата и предавството се преобразува и од „гроб“ на апостолите станува за целата Црква утроба на воскресението. Затоа Педесетница е пасхален празник и празник на Христовото тело, кое по благодат сме и ние самите.
Славејќи ја ова таинство, Папата се задржа на три аспекти. Прво, како што рече, Духот на Воскреснатиот е Дух на мирот.
Во Својата Пасха Христос воспоставува мир меѓу Бога и човештвото, а Светиот Дух го излева тој мир во срцата и го шири низ целиот свет. Светиот Дух, всушност, е Господ и Животворец уште од почетокот на создавањето, кога лебдел над водите. Сега, преку Своето откупително дело, ја преобразува историјата на светот: Педесетница се остварува како празник на Новиот Завет, односно на Заветот меѓу Бога и сите народи на земјата.
Додека шумот од небото, ветрот и огнените јазици во Горната соба потсетуваат на древните знаци од Синај, светиот Божји закон е напишан во срцата, впишан со буквите на љубовта во Христовото тело и во Неговото тело, кое е Црквата.
Тој закон е закон на мирот: двојната заповед на љубовта, која Духот ја разбудува во нашата совест со секое отчукување на срцето. Затоа, рече Папата, можеме од срце да повикаме: „Veni Sancte Spiritus“, бидејќи Тој веќе ни е даден. Можеме да Го посакуваме, бидејќи веќе ни е ветен. Можеме да Го примиме, бидејќи Тој самиот е „нежен гостин на душата“.
Вториот аспект, продолжи Светиот Отец, е дека Духот на Воскреснатиот е Дух на посланието. Светиот Дух е живата Христова љубов што нè проникнува, нè вдахновува и нè одржува во посланието. Давајќи им на апостолите сила да зборуваат на различни јазици, истиот Дух го учи човештвото на зборовите за спасение.
Токму на денот на Педесетница апостолите почнуваат да го проповедаат Исус, распнат и воскреснат. „Големите Божји дела“ се видливи во откупувањето, кое започнува со верата.
Првото дело на Светиот Дух во нас е верата со која исповедаме: „Исус е Господ!“ Таа вера живее и се изразува во секое добро дело, во секое дело на милосрдие и добродетел. Ние сме Божјо дело, рече Папата, дојдени од целиот свет, повикани на Господовата трпеза, собрани да го слушаме Неговото слово и испратени да сведочиме за него насекаде.
„Возљубени, ние сме вистински учесници во Евангелието“, нагласи Папата. Целата Црква е негов протагонист, а не само негов чувар. Со силата на Духот, нашето проповедање станува исполнето со радост и надеж, бидејќи ние сме новоста на светот, светлина и сол на земјата. Не поради нашите заслуги или привилегии, туку поради Господовото слово, кое го осветува грешникот, го лекува лепрозниот и го прави апостол оној што се одрекол.
На крајот, Духот на Воскреснатиот е „Дух на вистината“. Самиот Господ ни го вети тоа, молејќи се за единството на Својата Црква, единство втемелено во Божјата љубов. Духот, Кој зборувал преку пророците, секогаш го промовира единството во вистината, бидејќи во нас буди разбирање, хармонија и автентичен живот.
Параклитот нè брани од сè што го попречува тоа разбирање: од поделби, лицемерие и моди што ја замаглуваат светлината на Евангелието. Вистината што ни ја дава Бог останува слово на ослободување за сите народи, порака што ја преобразува секоја култура однатре, нагласи Папата.
Духот на Воскреснатиот постојано се излева. Во секоја Света Тајна Тој е dator munerum, извор на светоста, Кој ги умножува даровите и харизмите во молитвата, делата на милосрдието и проучувањето на Божјото слово. Како што учи Апостолот: „На секого му се дава пројава на Духот за општо добро.“ Токму затоа ние сме Црква, едно тело што живее од Бога и му служи на светот. Благодарение на Духот, можеме на секого да му донесеме вистински мир и вистина што спасува, односно самиот Христос Господ.
„Драги пријатели, со пламени срца денес се молиме Духот на Воскреснатиот да нè спаси од злото на војната, кое не се победува со некоја суперсила, туку со семоќта на љубовта. Го молиме да нè излекува од раната на гревот, преку откупувањето објавено на сите народи во името на Исус. Тоа е благодатта што им даде храброст на апостолите: нека ни ја даде и нам, денес и секогаш, преку застапништвото на Марија, Мајката на Црквата“, заклучи Светиот Отец.
Ватикан њуз/к.мк
