За време на светата Литургија на островот Лампедуза, папата Лав XIV го осуди суровото постапување со мигрантите и бегалците, како и губењето човечки животи на море. Тој го повика светот конкретно и сочувствително да одговори на огромното страдање.
Во текот на пасторалната посета, Папата го посети и „Порталот кон Европа“, споменик што ја симболизира надежта на мигрантите што пристигнуваат по море, како и гробиштата каде што се погребани многумина што го загубиле животот во Средоземното Море.
Папата Лав XIV на 4 јули 2026 година отпатува на јужниот италијански остров Лампедуза, означувајќи ја својата пасторална посета со низа силни симболични гестови посветени на состојбата на мигрантите и бегалците.
По пристигнувањето во 8.54 часот на медитеранскиот остров, кој беше и цел на првото патување на папа Фрањо надвор од Рим по неговиот избор во 2013 година, папата Лав ја донесе својата близина и солидарност до жителите на островот, до многуте мигранти што поминале низ Лампедуза, како и до оние што никогаш не го завршиле патувањето.
Светиот Отец најнапред ги посети локалните гробишта, каде што има дел за муслимани и католици, за млади и стари, за црни и бели, сите загинати на море додека барале слобода.
Потоа застана пред „Порталот кон Европа“, скулптура што ја симболизира надежта на оние што пристигнуваат по море, а потоа се сретна со едно мигрантско семејство на пристаништето Фавароло, кое за оваа пригода беше преименувано во чест на папата Фрањо.
Потоа Папата ја предводеше светата Литургија на спортското игралиште во Лампедуза.
Оставени полумртви
Во својата проповед, папата Лав истакна дека денес Лампедуза и соседниот остров Линоза се наоѓаат на пат што е опасен како оној од Ерусалим кон Ерихон во евангелската парабола за добриот Самарјанин.
„Овде“, рече тој, „видовте не еден, туку илјадници луѓе што паднале во рацете на разбојници, кои им одзеле сè, ги претепале сурово и си заминале, оставајќи ги полумртви.“
Папата изрази жалост и за многумина чиј живот го одзело морето, за оние што не успеале да стигнат до посакуваната цел. Нивното присуство, нагласи тој, нè предизвикува исто толку силно како и присуството на оние што успеале да пристигнат и имаат потреба од внимание и помош.
„Навистина, пред секое интелектуално размислување или идеолошко убедување“, продолжи папата Лав XIV, „средбата со оние што лежат пред нас, лишени од сè, нè повикува да им бидеме блиску.“
Ништо не се случува само од себе
Обраќајќи им се на жителите на Лампедуза, Папата изрази благодарност за нивната солидарност.
„Дојдов да ви се заблагодарам, браќа и сестри од Лампедуза, за солидарноста што многумина од вас ја покажаа, за чудото на сочувството што повторно се случува.“
„Ви благодарам, браќа и сестри“, продолжи тој, „затоа што во вашето отворање кон другите ништо не може да се земе здраво за готово. Ништо не се случува автоматски.“
Папата рече дека оние што дозволуваат да бидат вовлечени во оваа динамика на сочувство и милосрдие почнуваат да живеат поинаку, стануваат граѓани на нов начин и работат поинаку. Така, рече тој, навистина може да се роди „цивилизацијата на љубовта“ за која зборувале неговите претходници, свети Иван XXIII, свети Павле VI и свети Иван Павле II.
„Заедно со голем број пророци и маченици од минатиот век“, рече тој, „тие разбраа дека само милосрдието може да одговори на длабочините на човечкото срце и на ужасите на војната, отворајќи пат кон нов почеток.“
Конкретна цивилизација на љубовта
„Сега, стоејќи на рамената на овие великани“, продолжи Папата, „влеговме во милениум во кој мора да ѝ дадеме духовен, културен, правен, политички и економски израз на цивилизацијата на љубовта.“
Затоа папата Лав упати силен повик.
„Нека огромното страдање што го гледаме“, рече тој, „ни помогне да ја разбереме радикалната природа на овој повик.“
Ватикан њуз/к.мк
