Папскиот пратеник во Брисел: Црквата денес се соочува со еден од своите најрешителни предизвици
„Црквата слабее кога престанува да биде сол што дава вкус, светлина што осветлува, квасецот што го поттикнува растот“, забележа кардиналот Паролин за време на прославата на 800-годишнината од изградбата на катедралата Свети Михаил и Гудула во белгиската престолнина.
Државниот секретар на СветиотПрестол, кардиналот Пјетро Паролин, кој е и Папски пратеник во Брисел, ја предводеше светата Литургија во понеделник, 11 јануари, по повод 800-годишнината од изградбата на катедралата „Свети Михаил и Света Гудула“.
На почетокот, тој се осврна на долгата историја на ова место за богослужба во надбискупијата Малинес-Брисел – прво капела посветена на Свети Михаил, потоа романска црква, а во 13 век голема готска зграда, и истакна дека Црквата не се раѓа од еден единствен, изолиран чин или проект реализиран во еден единствен момент, туку од верност што се протега низ генерациите.
„800 години, катедралата сведочи за христијанскиот живот и го придружува во белгискиот главен град и народ низ многу различни периоди“, додаде кардиналот, нагласувајќи дека Свети Михаил ги повикува на будност и расудување, додека Свети Гудула ги потсетува дека верата расте преку секојдневна верност, со што ја повикува Црквата да живее заедно во вистина и служење, решителност и кротост.
Од катедралата, кардиналот Паролин го прошири својот поглед пред сè на градот Брисел, едно од местата каде што Европа, како што рече, се обидува да се преиспита и изгради; раскрсница на народи, јазици и култури, обележана со традиција на дијалог и медијација, потсетувајќи дека Европа е родена од средби и способност да ги држи разликите заедно.
„Ако Европа повторно ги отвори своите врати за Христос…“
Проширувајќи го својот поглед на Стариот континент, тој се фокусираше на периодот што го карактеризира, обележан со кршливост, стравови и поделби, не само политички и социјални, туку и внатрешни и културни, и со тешкотии што го поткопуваат во неговите корени. „Во овој контекст, христијанството не нуди технички решенија“, забележа кардиналот, додавајќи: „само предлага, на умерен, но решителен начин, суштински човечки вредности, стремејќи се да ја просветли совеста, а не да се наметне“.
Државниот секретар потсети дека достоинството на личноста е над сите размислувања, дека правдата расте преку вклучување, а не преку одвојување, и дека мирот се раѓа од препознавање на другиот, а не од балансирање на стравовите.
Апелот што Свети Јован Павле II го упати во Сантијаго де Компостела на 9 ноември 1982 година, според кардиналот, е порелевантен од кога било:
„Доколку Европа ги отвори повторно своите врати за Христос и ако не се плаши да ги отвори за Неговата спасителна сила границите на државите, економските и политичките системи, огромните области на културата, цивилизацијата и развојот, нејзината иднина нема да биде водена од неизвесност и страв, туку ќе се отвори за нова ера на живот, внатрешна и надворешна, корисна и одлучувачка за целиот свет, кој секогаш е загрозен од облаците на војната и можниот ураган на атомски холокауст.“
„Тоа е визија која доби конкретна форма благодарение на Роберт Шуман, Конрад Аденауер и Алчиде де Гаспери, кои знаеја како да го замислат континентот не како обичен сојуз на интереси, туку како заедница заснована на помирување и приматот на личноста и општото добро, и кои сфатија колку е потребно, по историските расколи, да се обноват не само структурите, туку и меѓусебната доверба“, истакна кардиналот.
„Во денешната европска реалност, Црквата се соочува со еден од најрешителните предизвици, а тоа е да не ја изгуби својата евангелска смелост“, забележа државниот секретар.
„Црквата слабее кога престанува да биде сол што дава вкус, светлина што осветлува, квасецот што го поттикнува растот“, нагласи кардиналот Парлин, објаснувајќи дека Црквата не доминира во историјата, ниту едноставно се спојува со неа.
„Таа поминува низ тоа како присуство кое придружува, распознава и служи. Како што учат црковните отци, Црквата е света поради дарот што го прима, но кревка поради ограничувањата на нејзините членови. Затоа, таа не живее според совршенството, туку според благодатта; не според самодоволноста, туку според заедништвото“, рече тој.
„На овој пат, Божјото Слово никогаш не престанува да одекнува, глас што влегува во животот, го води и ги поттикнува нашите најдлабоки прашања, без да ги избегнува. Бидејќи во крштевањето сме потопени во Христос и вклучени во реалност поголема од нас самите, ние сме камењата што Господ ги користи, а Црквата расте кога различноста станува извор на богатство и кога љубовта е врската што ја држи заедно“, објасни кардиналот, нагласувајќи дека Марија ги учи дека плодноста не доаѓа од цврстината на структурите, туку од отвореноста за Божјото дејствување.
Ватикан њуз/к.мк
