Никогаш не можеме одеднаш да ги сфатиме тајните, исто како што научниците во океаните постојано откриваат нов живот. Но, ако го отвориме своето срце за Бога, Тој малку по малку ни се открива, капка по капка.
Околу 415 година, свети Августин шетал по плажа во јасен и сончев ден. Бил изморен и вознемирен од работата на делото што подоцна ќе стане познато како еден од неговите најголеми богословски придонеси за Црквата, De Trinitate, односно За Троицата. Затоа направил пауза. Му бил потребен свеж воздух за да ги расчисти мислите.
Додека шетал по плажата, сретнал едно момче. Детето, со решителен поглед, си играло на плажата, а имало и една мала дупка во песокот.
„Сине мој“, му довикнал свети Августин, „што правиш?“
Момчето, држејќи школка во раката со која ја пренесувало морската вода во дупката, одговорило:
„Се обидувам да го прелеам големиот океан во оваа мала дупка.“
Свети Августин се насмевнал, восхитен од детската невиност, од неговите светли очи и од начинот на кој сончевата светлина ја осветлувала неговата кадрава коса. Го гледал како клечи покрај малата дупка и истура неколку капки морска вода во неа.
„Дете мое“, нежно му рекол епископот на Хипон, „никогаш нема да успееш да го прелееш тој величествен океан во оваа мала дупка.“
Момчето веднаш му одговорило:
„Ниту вие никогаш нема да ја разберете Пресветата Троица.“
Во тој миг момчето исчезнало.
Низ вековите, многу големи мислители размислувале за ова предание. Дали тоа момче било ангел? Дали бил Самиот Христос? Многумина неговите зборови ги сфатиле буквално, заклучувајќи дека е невозможно човекот да го сфатат таинството на Пресветата Троица. Но тогаш, зошто воопшто да се обидуваме?
Никогаш не можеме одеднаш да ги сфатиме тајните, исто како што научниците во океаните постојано откриваат нов живот. Но, ако го отвориме своето срце за Бога, Тој малку по малку ни се открива, капка по капка.
Можело ли тоа момче да го прелее целиот океан во една мала дупка? Секако дека не. Исто како што ни свети Августин не можел одеднаш да го сфати таинството на Пресветата Троица.
Интересно е што свети Августин, најпознат по големите дела како Исповеди и За Божјиот град, го пишувал делото За Троицата повеќе од триесет години, но никогаш целосно не го завршил. Или можеби сепак го завршил? Можеби тоа дело за величественото таинство останало недовршено со причина.
ХКМ/к.мк
