Божик, Велигден, летните празници… Сите овие периоди се можности за големи собири и за часови, понекогаш многу долги, поминати околу празничната трпеза. Но во текот на целиот Свој живот, Исус не се двоумел да учествува на гозби, исто како нас. Но дали како нас?
Големите прослави и семејните собири честопати се поврзани со богати трпези и долги оброци. Сепак, за посовесните умови тоа понекогаш може да изгледа како парадокс: како да се помири славењето на понизноста, едноставноста и споделувањето со изобилството на празничната трпеза?
Одговорот, барем делумно, можеме да го најдеме во самиот живот на Спасителот. Христос, всушност, често поминувал време на трпеза. Или барем значаен дел од Неговите средби се случувале токму таму.
Тоа, пред сè, било прекин со одредени навики на јудаизмот од Неговото време, кој, според прописите на Левит, преку ритуални практики правел разлика меѓу чистото и нечистото. Но не станувало збор само за храната. Седењето на трпеза со човек сметан за „нечист“ исто така било забрането: со болните, со грешниците, со проститутките, со цариниците.
„Како може да јаде со цариници и грешници?“ (Марко 2,16), негодувале фарисеите. Тоа не било најмалиот од потресите што ги предизвикало доаѓањето на Месијата. Самиот Исус го објаснува тоа, преку гостите, но и преку смислата на гозбата:
„Зар можат сватовите да постат, кога младоженецот е со нив! За сето време, дури е со нив младоженецот, тие не можат да постат; 20. но ќе дојдат дни, кога ќе им го одземат младоженецот и тогаш, во тие дни, и тие ќе постат. 21. Никој не крпи стара облека со нова крпа; инаку, новозашиената крпа ќе се отшие од старото, и отворот ќе биде уште поголем. 22. Никој не става ново вино во стари мевови; инаку, новото вино ќе ги расцепи мевовите и виното ќе истече, а и мевовите ќе се упропастат; туку ново вино треба да се става во нови мевови.“ (Марко 2,19-22).
Секој оброк зборува за Царството
Ова е новиот закон на Царството, кој се јавува со доаѓањето на Исус. Тој не го укинува стариот закон, туку го исполнува и му ја открива неговата целосна смисла.
Така, многубројните Мојсееви прописи поврзани со оброците, постот и воздржувањето го наоѓаат своето вистинско значење во љубовта: љубовта кон Бога и љубовта кон ближниот.
Зарем Месијата не им одговара на оние што Го прекоруваат затоа што ја дели трпезата со грешници:
„Не им треба лекар на здравите, туку на болните… Не дојдов да ги повикам праведниците, туку грешниците“ (сп. Матеј 9,12-13).
Затоа, споделувањето оброк станува порака: Бог е милосрдие, а милосрдието го надминува судот.
Оброкот е и знак на вечниот живот, кога сите што го примиле спасението ќе учествуваат во заедништвото со Создателот.
Тоа блаженство, кое започнува на денот на крштението, Синот Божји на посебен начин го објавува на свадбената гозба во Кана.
„Така направи Исус почеток на Своите чудеса во Кана Галилејска и ја покажа славата Своја; и учениците Негови поверуваа во Него.“ (Иван 2,11), објаснува саканиот ученик на почетокот од своето Евангелие.
Виното на Новиот Завет, кое го делат гостите, е виното на благодатта, излеана преку светите Тајни, што нè отвора за небесната реалност.
Затоа на трпезата Царството станува поопипливо: веќе присутно во Евхаристијата и очекувано во славата.
Останува на нас да го препознаеме и да го живееме, дури и среде празничната трпеза, помеѓу разговорите, радоста, споделувањето и храната што нè собира околу истата маса.
Алетеја/к.мк
