„Веќе ми е доста, Господи!“ Како повикот на свети Илија ги отсликува и нашите животни состојби
„Веќе ми е доста!“ Зар тоа не е понекогаш и нашата состојба? Зар во многу мигови од животот не се чувствуваме како Илија во оној тежок час? Човек се изморува, му станува тешко, чувствува дека многу барања ги надминуваат неговите сили и дека повеќе не може сам да продолжи.
Една мала случка од животот на свети Илија ми е особено драга. Тоа било во оние далечни пророчки времиња, кога свети Илија со сиот жар на своето срце ревнувал за Бога и за Неговиот закон.
Но пророчкиот збор секогаш тешко се прифаќа, бидејќи од секој што го слуша бара промена и преобраќање. А човек не е секогаш подготвен за тоа. Особено не биле подготвени Израилците во времето на Илија. Затоа го прогонувале. Го отфрлиле. Морал да бега пред гневот на царот и царицата. За Илија состојбата навистина била тешка и безизлезна.
Илија бега низ пустината. Не му е лесно. Сам е, прогонет, жеден и гладен. Уморен од животните борби, седнува под едно дрво и извикува: „Веќе ми е доста, Господи!“ сп. 3 Цареви 19
Но Бог не го остава во таа состојба. Му дава вода и леб. Илија треба да продолжи по својот животен пат и да ја исполни задачата што Бог му ја доверил.
„Веќе ми е доста!“ Зар тоа не е понекогаш и нашата состојба? Зар во многу часови од животот не се чувствуваме како Илија во оној тежок миг? Човек се заморува, му станува мачно, му се чини дека животните барања ги надминуваат неговите сили. Ги чувствуваме своите граници и мислиме дека не можеме да одиме понатаму.
Тоа секогаш се случува кога сметаме само на сопствените сили.
Но тука е Бог. Тој е на почетокот на твоето постоење. Тој е во коренот на твоето битие. Од Него си ја примил тајната на животот. Тој те дарувал со живот. Само Бог го знае изворот и смислата на твоето постоење. Само Тој знае сè. Тој ги познава и твоите граници и твоите можности.
Од Него секој живот добива смисла и содржина. Затоа најважно е човек да се отвори за смислата на животот и во неа да ја бара Божјата волја.
Сето тоа не е невозможно.
Кога некој е насочен кон сакана личност, кога чувствува дека животот му е исполнет со драгоценото искуство на љубовта, тогаш како да исчезнуваат границите. Човек сака да направи сè што може за оној што го љуби. Секогаш е чудесно да се види како човекот во љубовта наоѓа сила, трпение и снаодливост за толку многу работи.
Љубовта станува непосреден извор на нова сила. А кога во таа љубов е присутен Бог, тогаш и она што човечки изгледа невозможно станува возможно, бидејќи Оној Кого Го љубиме е безграничен.
Илија се уморил. Му било доста од сè. Но Бог никогаш не е на границата на своите можности. Тој на својот слуга Илија му дава сила, храна и вода. Зајакнат, Илија продолжува понатаму, сè до целта.
И нам Бог ни дава сила. Во Исус Христос стана наш сопатник. Во Него ни стана храна и пијалок. Нè подига во часовите кога мислиме дека веќе не можеме повеќе. За Бога ништо не е невозможно. Тој ни дава сила што го надминува човечкото искуство на умор и малодушност.
И пред нас има уште долг пат на животот. Но на тој пат не сме сами. Бог е со нас.
фра Звјездан Линиќ/к.мк
