Зборот „маченик“ првично потекнува од „грчкиот збор martus [што означува] сведок кој сведочи за факт за кој има знаење од лично набљудување“. Во христијанската употреба, ова прво се применувало на апостолите, кои биле сведоци од прва рака на животот на Исус Христос и Неговото воскресение.
Подоцна, во првите векови на Црквата, терминот се користел исклучиво за означување на оние свети мажи и жени кои сведочеле за Христос, пролевајќи ја својата крв. Како што наведува Катехизмот на Католичката црква, „Мачеништвото е врховното сведоштво дадено за вистината на верата: тоа значи сведочење дури и до смрт. Маченикот сведочи за Христос, Кој умре и воскресна, со Кого е обединет преку љубовта. Тој сведочи за вистината на верата и на христијанската доктрина. Тој ја поднесува смртта преку чин на цврстина. ‘Дозволете ми да станам храна на животните, преку кои ќе ми се даде да стигнам до Бога’“ (CCC 2473).
Сепак, со текот на времето, Црквата размислувала за оригиналното значење на зборот маченик и препознала различни видови мачеништво за да изрази други начини за достигнување до рајот, начини на кои христијанинот можел верно да сведочи за Евангелието без да биде убиен за него.
Една древна проповед од Ирска, напишана околу крајот на VII век, дава совршен преглед на трите вида мачеништво.
Сега постојат три вида мачеништво, кои се сметаат за крст за човекот, имено: бело мачеништво, зелено и црвено мачеништво. Белото мачеништво се состои во тоа што човекот се откажува од сè што сака заради Бога, иако поднесува пост или дава напор за тоа. Зеленото мачеништво се состои во тоа што преку пост и труд се ослободува од своите зли желби или трпи во покора и покајание.
Според овој извештај, како и според други списи, белото мачеништво обично се дефинира како прогонство поради верата, но без пролевање крв. Тоа се состои во храбро живеење на животот за Христос, а сепак никогаш да не се бара да се умре за Него.
Зеленото мачеништво, од друга страна, е поспецифично и се фокусира на екстремно покајание и постење од љубов кон Бога. Овој вид мачеништво обично се поврзува со пустиниците од Египет, кои во голема мера влијаеле врз ирското монаштво. Ова објаснува зошто многу ирски монаси барале места на екстремна осаменост и сурово време. Манастирот на врвот Скелиг Мајкл е совршен пример за обете.
Црвеното мачеништво, секако, се однесува на давање на сопствениот физички живот, сведочење со смрт. Црвената боја во овој случај се поврзува со пролевање крв.
Овие три маченички умртвувања претставуваат различни патишта до рајот, но сите имаат едно заедничко нешто: срце кое гори од љубовта Божја. Дури може да се каже дека ова се „три патишта на љубовта“, начини на кои можеме да ја изразиме нашата љубов кон Бога и Неговата милост кон нас.
Алетеја/к.мк
