Папата служеше света Литургија во базиликата „Свети Петар“ со кардиналите кои учествуваа во конзисториумот пред да продолжи работата: Ова е момент на благодат што мора да го живееме со понизно и великодушно срце во служба на Црквата. Човештвото копнее по добрина и мир, потребно е да си помагаме едни на други за да не му недостасуваат најосновните работи.
Папата Лав XIV, предводејќи ја светата Литургија во базиликата „Свети Петар“ во четврток 8 јануари, во заедништво со кардиналите собрани на вонредниот конзисториум, потсети дека конзисториумот е момент на благодат во кој се изразува нашето единство во служба на Црквата. Тој нагласи:
Не сме тука да „промовираме агенди“ – лични или заеднички – туку да ги довериме нашите проекти и вдахновенија на расудување кое нè надминува и може да дојде само од Господ. Затоа е важно сега, во Евхаристијата, да ја ставиме секоја желба и секоја мисла на олтарот, заедно со дарот на нашите сопствени животи, нудејќи му ги на Отецот во соединување со жртвата Христова, за да можеме да ги примиме назад прочистени, осветлени и преобразени по благодат во еден единствен Леб.
Тој исто така потсети дека кардиналскиот колегиум, иако богат со многу способности и извонредни дарови, не е повикан да биде тим од експерти, туку заедница на верата во која даровите што секој ги носи, понудени на Господ и примени од него, според неговата промисла, донесуваат најголеми плодови. Додаде дека љубовта Божја, чии ученици и апостоли сме ние, е „тројна“ љубов, извор на таа духовност на заедништво од која живее Христовата свршеница и сака да биде дом и училиште. Притоа, тој рече:
Свети Иван Павле II, охрабрувајќи го нејзиниот раст на почетокот на третиот милениум, го опиша како поглед на срцето насочен кон таинството на Пресветата Троица која живее во нас, и чија светлина треба да се препознае и во лицата на нашите браќа и сестри кои се со нас.
Светиот Отец додаде дека нивното препуштање да ги формира Духот: во молитва и тишина, но и во гледањето еден во друг во лице, во меѓусебното слушање и споделување, ги води да станат глас на сите оние на кои Господ им ја доверува пастирската грижа во најразновидните делови од светот. Притоа, тој нагласи:
Свети Лав Велики учел дека е големо и многу драгоцено нешто пред Господа кога целиот народ Христов е обединет во истите должности и кога сите степени и сите чинови соработуваат во ист дух. Тогаш гладните се нахрануваат, голите се облекуваат, болните се посетуваат и никој не бара своја корист, туку корист на другите. Ова е духот во кој сакаме да работиме заедно: духот на оние кои сакаат секој член да соработува во мистичното Тело Христово, на уреден начин и за доброто на сите, извршувајќи ја својата служба со достоинство и во полнота под водство на Духот, радосен што може да дава и да гледа како зреат плодовите на својата работа, како и да прима и да гледа како растат плодовите на работата на другите.
Римскиот епископ ја продолжи својата проповед велејќи дека дури и кардиналите, соочени со човештвото кое копнее по добрина и мир, во свет во кој ситоста и гладот, изобилството и сиромаштијата, борбата за опстанок и очајот од егзистенцијалната празнина продолжуваат да се соочуваат и да ги рануваат поединците, народите и заедниците, на зборовите на Учителот: „Дајте им вие дајадат!“, можеме да се чувствуваме како учениците – несоодветни и без ресурси. Затоа, додаде:
Всушност, не секогаш ќе можеме да најдеме непосредни решенија за проблемите со кои се соочуваме. Но, секогаш ќе можеме, на секое место и во секоја околност, да си помагаме едни на други – а особено да му помогнеме на Папата – да ги пронајде „петте леба и две риби“ што Провидението никогаш не ги задржува таму каде што нејзините деца бараат помош; и да ги прифати, прими и дистрибуира, збогатени со Божјиот благослов и верата и љубовта на сите, така што никому да не му недостасува она што е потребно.
Драги пријатели, она што го нудите на Црквата преку вашата служба, на сите нивоа, е нешто големо и исклучително лично и длабоко, единствено за секој од вас и драгоцено за сите; а одговорноста што ја делите со Петровиот наследник е тешка и тешка. Поради оваа причина, ви благодарам од дното на моето срце, ја заврши својата проповед Светиот Отец и, доверувајќи ја работата и мисијата на конзисториумот на Господ, заврши со зборовите на Свети Августин: „Со многу милости ги услишуваш нашите молитви; и оние што ги примивме пред да се молиме за нив се твој дар, па дури и самото нивно препознавање откако ги примивме е исто така твој дар. Затоа ти зборуваме: „Дај што заповедаш и заповедајте што сакаш“.
Ватикан њуз/к.мк
