Свети Иван Дамаскин, црковен учител, во своето размислување за Успението и Вознесението на Пресвета Богородица ја претставува нејзината смрт како премин исполнет со љубов, надеж и небесна слава.
„Божјата Мајка не умре од болест, бидејќи не мораше да ја прими казната на болеста, таа што беше зачувана од наследниот грев. Не умре ни од старост, бидејќи не мораше да подлегне на последиците од гревот на прародителите: стареењето и телесната слабост. Таа умре од љубов. Толку голема беше нејзината желба да оди во небото, каде што беше нејзиниот Син, што оваа љубов ја одведе во смрт.“
Околу четиринаесет години по смртта на Исус, откако го поминала своето време поучувајќи ги младите и старите во верата на Спасителот, утешувајќи многу тажни и помагајќи им на многу болни и на умирање, Пресвета Богородица им дала до знаење на апостолите дека се приближува часот кога ќе го напушти овој свет и ќе премине во вечноста.
Апостолите ја љубеле како најнежна мајка и побрзале да дојдат кај неа, за од нејзините мајчински усни да го примат последниот совет, а од нејзините свети раце последниот благослов.
Кога пристигнале, со многу солзи и на колена ги целивале тие свети раце, кои толку пати ги благословувале. За секого од нив возвишената Владичица имала зборови на утеха и надеж.
Потоа, како човек што заспива во најмирен сон, таа свето ги затворила очите, а нејзината преблагословена душа се преселила во вечноста.
Веста се раширила низ градот и немало христијанин што не дошол да ја оплаче, како што се оплакува сопствена мајка. Но нејзиниот погреб повеќе личел на воскресна поворка отколку на жалост. Сите пееле „Алилуја“, исполнети со силна надеж дека сега имаат моќна Застапница во небото, која ќе се моли за секој ученик на Исус.
Во воздухот се чувствувале нежни и силни мириси, а на сите им се чинело дека слушаат небесни звуци.
Но апостол Тома не успеал да пристигне навреме. Кога дошол, апостолите веќе се вратиле од погребот на Пресвета Богородица.
„Петре“, рекол Тома, „не можеш да ми ја одбиеш оваа голема милост: да одам до гробот на мојата најљубена Мајка и последен пат да ги целивам тие свети раце што толку пати ме благословиле.“
Петар прифатил.
Сите заедно тргнале кон светиот гроб. Кога се приближиле, повторно почувствувале прекрасен мирис во воздухот и слушнале хармонична небесна песна.
Го отвориле гробот и, наместо телото на Пресвета Богородица, нашле само големо множество прекрасни цветови.
Исус Христос дошол, ја воскреснал Својата Пресвета Мајка и ја зел во небесната слава.
Тоа е она што го нарекуваме Вознесение на Пресвета Богородица.
И кој од нас, кога би ја имал силата на Божјиот Син, не би го направил истото за својата мајка?
Кулкатолик/к.мк
