Одговарајќи на прашањата на тројца млади луѓе, папата Лав XIV поттикна да се негува немирот што нè води кон длабочините на срцето. Тој повика поголемо внимание да се посвети на невидливото страдање на младите и потсети дека простувањето е пат што постојано треба да се бара. „Тоа е долг пат“, призна Папата, „по кој напредуваме со мали чекори“. Во врска со фемицидите, кои ги нарече „драматична реалност“, истакна дека е потребна посветеност од сите и од целото општество.

Понекогаш зборовите се товар што треба да се остави настрана. Но за тоа е потребен тежок пат, бидејќи да се наречат работите со нивното вистинско име веќе значи да се препознае нивната суровост и болката што ја предизвикуваат. Да се изговорат гласно е уште еден чекор, затоа што токму тогаш, во тој емотивен момент и пред сите, почнува нивното ослободување.

Во трите сведоштва што Папата ги слушна за време на молитвеното бдение на Олимпискиот стадион „Луис Компањс“ во Барселона, се почувствува дека на тој тежок и кривулест пат средбата со Исус фрла светлина врз темнината.

Во допир со Исус, дури и оние што се чувствуваат изгубени повторно ја пронаоѓаат довербата во животот, се исцелуваат од своите рани и добиваат сила повторно да станат.

„Анестетици“ за совеста

Живата вода се појави во сведоштвото на младиот Феран, кој бил крстен во Велигденската ноќ. Тој му раскажа на Папата дека голем дел од својот живот го поминал стремејќи се да постигне одредени цели и да создаде одредена слика за себе, за да не ја почувствува „огромната празнина“ во себе. Таа празнина, рече тој, била исполнета преку средбата со Бога.

Феран го праша Римскиот епископ како да го задржи погледот насочен кон она што навистина е важно, кога сè друго оди против тоа. Како човек може да го открие својот вистински повик?

Папата се задржа на немирот што го чувствуваме, на копнежот по вистината и среќата што бара поширок хоризонт. Тој немир, рече Папата, е „дар од Бога“ што нè поттикнува да истражуваме и да навлеземе подлабоко. Затоа препораката на Папата беше јасна: „Да го негуваме тој здрав немир“.

„Во нашите општества, идолопоклонството на профитот и успехот, лудилото постојано да се произведува и да се биде победник, како и култот на сопствениот лик, не се ништо друго освен анестетици што ја вкочануваат нашата совест и нè приспособуваат на одредена идеја за општеството“, рече Папата.

Стравот од Евангелието

Папата Лав нагласи дека кога ќе застанеме и ќе му дадеме предност на она што е важно, нашата перспектива се менува благодарение на Евангелието. Тогаш се развива „критичко размислување кон општествен систем што не ја става личноста во центарот“ и создава „ситуации на неправда и егзистенцијална сиромаштија на различни нивоа“.

Затоа, рече Папата, немирот може да биде застрашувачки. Застрашувачко може да биде и откривањето на сопствената внатрешност, духовноста, а уште повеќе — Евангелието.

Да се негува немирот

Папата повтори дека треба да го негуваме тој немир токму таму каде што сме: со луѓето што одат покрај нас, во реалноста и во општеството во кое живееме. Токму таму, рече тој, ја откриваме „вредноста на еден почовечки, поцелосен живот, отворен за средбата со Бога и за радоста на верата“.

„Мораме да го негуваме овој немир и да му направиме простор; како што реков, да ‘бараме во себе’, обидувајќи се да не бидеме преплавени од надворешните ритми и заведувања, негувајќи моменти на тишина, можеби застанувајќи по неколку минути секој ден за да го читаме Евангелието и да разговараме со Бога“, рече Папата.

Тој додаде дека ова внатрешно патување треба да се поминува и со други, дозволувајќи да бидеме придружувани на црковниот пат и да живееме во заедништво со свештеници, монаси и други луѓе кои, како нас, го започнале ова патување.

Тивката болест

Во второто сведоштво, Кармина зборуваше за тешко внатрешно страдање и депресија — болест што често се крие од срам и која со себе носи темнина, изолација и длабока болка. Таа посведочи дека, и покрај сè, денес е жива и благодарна што Бог ѝ дал нова можност.

Нејзиното прашање до Папата беше: како да му веруваме на Бога кога изгледа дека ништо, па дури ни ние самите, нема вредност?

Папата Лав беше длабоко трогнат од нејзината приказна. Ѝ се заблагодари за храброста да го сподели она што го преживеала и потсети на многуте евангелски личности кои, преку средбата со Исус, повторно се вратиле во живот.

Потоа се задржа на „тивката болест“ на депресијата, истакнувајќи дека менталното здравје е загрозено и во најразвиените општества поради широко распространетата идеја за напредок што ги подложува луѓето на притисоци, очекувања и тензии што ја нарушуваат нивната основна рамнотежа.

„Затоа ни е потребен здравствен систем кој меѓу своите приоритети ќе ја вклучи оваа невидлива и широко распространета болест, која ги погодува и младите луѓе“, рече Папата.

Со Бога животот секогаш се раѓа одново

Општеството, нагласи Папата, често ја замолчува болката, затоа што многу културни модели го возвишуваат совршенството. Поради тоа, ограниченоста, кревкоста и болката се потиснуваат во „заглушена тишина“.

Крстот на Исус, додаде Папата, ни кажува дека Бог не нè напушта. Тој останува со нас во моментите на болка и крајна осаменост.

Папата потсети и на катехезата на Бенедикт XVI за последните часови на Исус, кога Неговото страдање станува молитва и крик. Затоа, рече тој, треба да дејствуваме, упорно да бараме и да се отвориме кон некој што ќе нè фати за рака и ќе нè придружи низ тој плач.

„Не смееме да ја духовизираме болката, површно припишувајќи ја на ‘Божјата волја’ или на некој Негов таинствен план, бидејќи тоа ризикува да го намали страдањето, да го замолчи и да ги повреди луѓето. Бог не сака страдање; Тој го носи со нас и нè повикува да Му веруваме со истрајност. Да се потсетиме на она што го рече папата Фрањо: со Бога животот секогаш се раѓа одново“, рече папата Лав XIV.

Заробеници на злото

Третото сведоштво, на Сесилија, беше посветено на простувањето. Таа раскажа за тешко семејно насилство што го одбележало нејзиното детство и оставило длабоки рани. Само љубовта на згрижувачко семејство, рече таа, успеала да го отвори нејзиното срце, во кое влегол и Исус.

Но болката повторно се враќа преку чувството на напуштеност од Бога и преку тешкотијата да се прости на оној што причинил толку многу зло.

Папата Лав ги повика присутните да погледнат од друга перспектива.

„Дали треба да се прашаме ‘каде беше Бог’, или треба да се запрашаме за човекот и човештвото, за тоа како понекогаш стануваме заробеници на злото до тој степен што стануваме насилни кон другите, за тоа како не успеваме да негуваме љубов и да ги почитуваме другите во нивното достоинство и слобода?“, праша Папата.

Фемицидите — драматична реалност

„Многу трагични приказни, дури и денес, одразуваат отруена клима во семејните односи“, објасни Папата, „карактеризирана со злоупотреба и угнетување, а особено со насилство врз жените, кое за жал често завршува со фемицид“.

Папата нагласи дека е потребно да се соочиме со „оваа драматична реалност“, која има „антрополошки и културни причини“, и тоа лично и како општество.

„Не можеме на Бога да Му го припишеме она што е доверено на нашата одговорност“, рече Папата.

„Ако постои насилство, ако триумфира себичноста, ако дури и љубовта меѓу членовите на семејството се претвори во омраза, треба да си поставиме прашања за себе, за динамиката на нашето општество, за културата на индивидуализмот и за искушението на насилството, а не за Бога“, додаде тој.

Малку по малку

Простувањето, истакна папата Лав, е „моќен лек против злото, што ги лекува нашите внатрешни рани како дел од еден процес, едно патување“. Тоа треба постојано да се бара од Господ, „можеби во текот на целиот наш живот“, за Тој да може да ја прошири во нас љубовта токму таму каде што сме биле ранети.

Папата објасни дека Господ може да ни помогне да се помириме со себе и со оној дел од нашата историја што е обележан со страдање, и полека да ја преобрази огорченоста во милост и сочувство.

„Тоа е долг пат, процес што бара многу трпение и работа врз себе, и лично и преку други форми на поддршка и внатрешно помирување. Не смееме да се обесхрабриме: простувањето се одвива со мали чекори“, рече Папата.

Да се среди срцето

На крајот од својот одговор, Папата истакна една важна точка: простувањето не мора да значи враќање во претходната ситуација, ниту целосно обновување на односот со оној што нè повредил, особено кога станува збор за насилство.

Но сепак, нешто може да се направи.

„Можеме да задржиме добро расположение кон личноста, да го отфрлиме секој облик на омраза или одмазда, да се потрудиме да ја поправиме врската колку што е можно повеќе и, можеби, да се молиме за него или за неа. Тоа ни помага повеќе да навлеземе во динамиката на простувањето и да се помириме со Бога и со другите“, рече Папата.

„Ние сме грешници, на кои им е простено“, заклучи папата Лав XIV, „помирени и способни да простуваме. Способни да бидеме носители на мирот.“

Ватикан њуз/к.мк