Главниот уредник на Ватикан њуз, Андреа Торниели, размислува за улогата на Петровиот наследник и за неговото учителство.
Од Андреа Торниели
Дури и кога зборува за војна и мир, за миграцијата или за тоа како човекот да остане човек во ерата на вештачката интелигенција, Петровиот наследник останува, пред сè, духовен водач.
Фактот дека Римскиот епископ, врз основа на Латеранските договори од 1929 година, со кои беше решено „Римското прашање“, е и суверен на најмалата држава во светот, помала од половина квадратен километар во срцето на италијанската престолнина, не значи дека тој дејствува или зборува како политичар кога се осврнува на прашања што го засегаат човештвото.
Папата Павле VI тоа јасно го објасни во своето обраќање до Генералното собрание на Обединетите нации на 4 октомври 1965 година.
„Овој собир“, рече тој, „како што сите добро знаете, има двојна природа. Истовремено е обележан со едноставност и со величина. Со едноставност, затоа што оној што ви се обраќа е човек како вас. Тој е ваш брат, па дури и еден од најмалите меѓу вас што претставуваат суверени држави, бидејќи поседува, ако сакате да нè гледате од таа гледна точка, само мал и речиси симболичен временски суверенитет, минимумот потребен за да биде слободен во извршувањето на својата духовна мисија и за да ги увери оние што соработуваат со него дека е независен од каков било суверенитет на овој свет.“
Павле VI, во својата посета на Соединетите Американски Држави, веднаш додаде, зборувајќи за себе: „Тој нема временска моќ, нема амбиција да влезе во натпревар со вас. Всушност, ние немаме ништо да бараме, немаме прашање да поставиме. Имаме најмногу една желба што сакаме да ја изразиме, една дозвола што сакаме да ја побараме, да ни биде дозволено да ви служиме во областа на нашата надлежност, со несебичност, понизност и љубов.“
Точно е дека, за да се гарантира целосната слобода на Христовиот викар, пред речиси еден век беше утврдено да постои мало парче земја каде што Римскиот епископ и пастир на Универзалната Црква ќе биде и суверен, односно шеф на држава.
Но тоа било, и останува, уредување создадено за да ја обезбеди токму таа независност од секоја друга држава, а не потврда на некаква двојна мисија.
Затоа секое величење или претерување на улогата на Папата како шеф на држава е погрешно, бидејќи ја засенува неговата единствена вистинска мисија како универзален пастир.
Тој е пастир што им се обраќа на католиците, на христијаните, на верниците и на сите луѓе со добра волја со една единствена цел, да го проповеда Евангелието, неговата порака на љубов, братство и „невооружен и разоружувачки“ мир.
Ова соодветно го нагласи тогашниот кардинал Џовани Батиста Монтини, надбискуп на Милано, во своето обраќање на Кампидољо на 10 октомври 1962 година, во пресрет на отворањето на Вториот ватикански собор.
Во тој говор, идниот папа, зборувајќи за крајот на световната моќ на Црквата со падот на Папската држава во 1870 година, рече: „Тогаш папството со извонредна енергија ги продолжи своите функции како учител на животот и сведок на Евангелието, издигнувајќи се до такви височини во духовното управување со Црквата и во своето морално влијание врз светот, какви што никогаш порано не биле достигнати.“
Кога Папата повикува на почитување и заштита на човечкиот живот во секоја фаза од неговото постоење, кога зборува за мир имајќи го предвид доброто на сите народи, кога повикува на крај на безумната трка во вооружување, па дури оди и подалеку од традиционалниот концепт на „праведна војна“, тој не зборува како политички лидер.
Кога повикува на дијалог и преговори, повикувајќи се на учителството на Социјалната наука на Црквата, кога бара мигрантите да бидат гледани како луѓе што треба да се прифатат, без никогаш да се заборави нивното човечко достоинство, тој не зборува како шеф на држава.
Кога нè потсетува дека сиромашните се срцето на Евангелието и дека треба да градиме поправедни и порамноправни општества, кога го брани правото на верска слобода, кога ја нагласува важноста на грижата за создадениот свет, за да можеме да им го предадеме на нашите деца и внуци, Петровиот наследник не зборува како владетел.
Тој едноставно го проповеда Евангелието.
Ватикан њуз/к.мк
